ସେଦିନ Office ରୁ ଫେରି, ଥକା ମାରି recliner ଉପରେ ବସୁ ବସୁ କହିଲି, "ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ଏ ବର୍ଷଟା ବି ସରିବାକୁ ବସିଲାଣି | 45 ବର୍ଷର ବୃଦ୍ଧ ଏବେ ମୁଁ | ମନଟା ନହେଲେ ବି, ଶରୀରଟା ଥକି ଗଲାଣି | ଆଗ ଭଳିଆ ଆଉ କାମ କରି ହଉନି | ଆଗରୁ କେହି travel related fatigue complain କଲେ ମତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲା, ଏବେ ମୁଁ ନିଜେ 300km drive କରିକି ଥକି ଯାଉଛି | କିଛି ନକରିକି ଶୋଇବାକୁ ଇଛା ହଉଛି | ଆଉ ଜୀବନରେ କିଛି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହଉନାହିଁ | ଆଗରୁ ଯେଉଁ ସବୁ ଜିନିଷ ଭଲ ଲାଗୁଥିଲା , ଏବେ ସେ ସବୁ ଜିନିଷ ଦେଖିଲେ ମୁହଁ ବିକୃତ ହେଇଯାଉଛି | କଣ କରିବା କହିଲ?"
Sarah କହିଲା, "ଏଗୁଡା ହଉଛି ଅଳସୁଆମୀ ର ଗୋଟେ ବାହାନା | Physical exercise ର ଘୋର ଅଭାବ | Diet control କର | meditation କର | ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଚିନ୍ତା କର |"
Pongalswamy ମନ୍ତବ୍ୟ ଦେଲା, "ସେଗୁଡା ନୁହେଁ | ଜୀବନକୁ ଗୋଟେ घुमाओ ଦେବା ତୋ'ର ଦରକାର | କିଛି ଗୋଟେ adventure କର | Hobby club ରେ enroll ହେଇଜା |"
Sarah ହସି ହସି କହିଲା, "ହଁ ଠିକ କଥା | आज कुछ तूफानी करते हैं - ଏମିତି ତୁ last କେବେ ଭାବିଥିଲୁ କହିଲୁ | ଦିନ ଥିଲା ତୁ କହୁଥିଲୁ - I am not a tourist, but a traveller. Where is that traveller now? କେବେ aimless wanderer ଭଳିଆ ବୁଲି ଯାଇଥିଲୁ କହିଲୁ?"
ମୁଁ କହିଲି, "ମନେ ପଡୁନି | routine ଜୀବନ | Societal expectations. ତା' ଭିତରେ ମଣିଷ ପେଷି ହେଇଯାଉଛି | "
Pongalswamy କହିଲା, "You need a definite purpose in life."
Sarah କହିଲା, "ଜୀବନଟା meaningless ବୋଲି ତ you seem to be convinced | ତେଣୁ ଯାହା ବି କଲେ କିଛି ଫରକ ପଡିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ | ତେଣୁ , Get up my friend. Seize the day."
Pongalswamy suggest କଲା, "ଠିକ କଥା | ଆଉ ଡେରି କାହିଁକି ? ବୋତଲ ଟା ଖୋଲା ଯାଉ |"
Sarah ପଚାରିଲା, "ସବୁ କଥାର end କଣ ବୋତଲ?"
ମୁଁ କାନ୍ଥରେ ଲାଗିଥିବା poster କୁ ଚାହିଁଲି ଆଉ ହସିଲି |
Sarah ସେଠୁ ଉଠି ଚାଲିଗଲା |
